Een plek missen nog voor je er weg bent. Omdat ik mezelf ken. Omdat ik, waarom weet ik niet, weet hoe het straks gaat voelen.
De mensen missen nog voor je ze gedag hebt gezegd. Omdat ik me realiseer dat ik ze waarschijnlijk nooit meer zal zien en zo wel, dan zal daar een jaar, of twee, overheen gaan.
En wellicht is er dan iemand dood. Jij of ik.
We worden uiteindelijk allemaal een verhaal. Het troost, nietwaar? Het troost om te bedenken dat zelfs als we ergens weg gaan (nadat we ons er een thuis hadden gemaakt, de straten niet langer onbekend waren en de caissières van de buurtsuper je herkennen), dat zelfs als we ergens weg gaan na zo lang, dat we er nooit volledig verdwijnen. Dat we herinneringen zijn. Wie weet (een deel) van een verhaal dat het waard is om opnieuw en opnieuw vertelt te worden.
(soms stel ik me voor dat zoals er nu verhalen worden vertelt aan mij over mensen die ik nooit heb gekend en nooit zal kennen, die dood zijn of een paar honderd meter verderop leven, of weg, weg zijn, dat er ook over deze dagen verhalen zullen worden vertelt, en dat er dan iemand zit zoals ik, 19 jaar oud, en luistert naar verhalen van vandaag. dat ik aan de andere kant van de wereld ben, jaren verder, ouder, verder weg, en dat hier op deze plek nog eens een verhaal wordt vertelt van nu. maar ook dat ik straks weg ben, en op een avond aan mensen vertel over deze mensen hier, en hun namen, en ik ze zal herinneren, en nog meer over ze zal vertellen)
En dat we vervagen. Vervagen door de tijd en de regen en de kou en de hitte van de zon. We vervagen als herinnering en het verhaal verliest detail en wint aan kracht.
Zo zal ik later over nu vertellen. De mensen waar ik mee werk zulken vervagen en ik zal de dingen onthouden die het onthouden waard zijn. Zo zullen we allemaal over nu vertellen, over anderen, en anderen over ons.
En wie weet hebben we dan foto’s van vandaag. Foto’s gemaakt in een opwelling, zonder betekenis op het bewuste moment. Wie weet hebben we muziek die de geur van koud gras in de ochtend terug brengt. Wie weet hebben we muziek die de stemmen van vergeten mensen aan ons teruggeeft. Maar dan is het eigenlijk allemaal al verloren, en dat is goed.
Wat blijft, zijn vervaagde herinneringen en verhalen die het vertellen waard zijn. En heldere foto’s, de helderste foto’s, die al lang niet meer kloppen met onze herinneringen.
Verhalen. Verhalen! Vertel me meer verhalen!
